Hoe is het om te werken in een zorg- en welzijnsorganisatie in coronatijd?

De afgelopen tijd was het niet altijd gemakkelijk om met onze klant in contact te komen. Toch zijn we er in geslaagd om onze maatschappelijke taak naar behoren te vervullen. Gelukkig hebben wij de deuren van een groot aantal locaties weer geopend en kunnen wij klanten weer fysiek te woord staan. Lees hieronder ervaringsverhalen van enkele medewerkers over het werken tijdens de lockdown in coronatijd.


“Op huisbezoek komen we sneller tot de kern” vertelt Wilma, gezinshulpverlener van Veerkracht Thuis

“Ik denk dat we tijdens de lockdown met zijn allen heel hard hebben gewerkt om de hulpverlening door te zetten, door ervoor te zorgen dat we met de middelen die we hebben zoveel mogelijk contact te houden met de gezinnen. Ook met nieuwe gezinnen hebben we een goede start kunnen maken, weliswaar op een andere manier dan anders maar we hebben het heel goed kunnen doen.”

Tot deze conclusie komt Wilma Wieringa, gezinshulpverlener bij Veerkracht Thuis. Niet dat het altijd even makkelijk was want de hulpverleners kunnen niet meer op huisbezoek en “ik heb soms echt de behoefte om er te zijn als er echt iets aan de hand is.”

Wilma geeft aan kinderen van gescheiden ouders die dat nodig hebben het groepsprogramma Dappere Dino’s (voor kinderen van zes tot acht jaar) en voor de jongere kinderen Stoere Schildpadden. Deze programma’s konden door corona niet doorgaan. Maar “Ik heb filmpjes opgenomen, één filmpje waarin ik een boekje voorlees ‘Julia heeft twee huizen’ en een ander samen met Rex. Rex is een dino die ook gescheiden ouders heeft en over zijn ervaring vertelt. Hij spreekt altijd erg tot de verbeelding van de kinderen, ze vinden het fijn hem aan te raken en tegen hem te kletsen.” De ouders vonden het heel leuk dat de kinderen zo hun vertrouwde lotgenoot Rex toch nog konden zien.

Wilma begeleidt ook gezinnen en ze vertelt dat er verschillen zijn in hoe deze de lockdown ervaren hebben. “Sommige gezinnen hebben niet zoveel draagkracht meer en dan is een combinatie van thuiswerken en de kinderen thuis hebben teveel. Er zijn ook gezinnen die wat meer ontspannen zijn geworden door de lockdown omdat er minder mogelijk was.”

Zoals Wilma al zei was het belangrijk om tijdens de lockdown contact te houden met gezinnen en soms duurde dat even. Zo vertelt ze over een moeder en zoon die ze een tijdje ‘kwijt’ was. De zoon had geen telefoon en de moeder was niet te bereiken. “Dit was een kwestie van blijven proberen en volhouden. We probeerden via de school contact te zoeken maar uiteindelijk hebben we de casemanager ingeschakeld en is het ons gelukt contact te krijgen. Voor coronatijd was ik gewoon langs gegaan maar omdat moeder in de risicogroep viel kon dat niet.”

Lukt het om al videobellend mensen te begeleiden?
Wilma vond dat wel een uitdaging en er waren momenten dat ze overwoog haar manager te vragen of ze toch niet langs mocht gaan. “Bijvoorbeeld bij een gezin waarin een meisje van twaalf al vier uur lang ontzettend boos was en de ouders ten einde raad waren. Dit was best wel spannend maar uiteindelijk heeft het gezin de tips die ik via de telefoon kon geven heel goed op kunnen pakken. Het was best wel leerzaam om te merken dat ik er niet altijd zelf bij hoef te zijn omdat de gezinnen het zelf kunnen oplossen, mits ze de juiste aanwijzingen hebben gekregen. Ze komen er dan achter dat ze meer zelf kunnen dan ze dachten.”

Het bellen of videobellen blijft behelpen vindt Wilma, die ook heel blij is dat ze haar eerste huisbezoek alweer gehad heeft. “Op huisbezoek komen we veel sneller tot de kern, het is belangrijk bij mensen te zijn en hun lichaamstaal te lezen. Ook het contact met collega’s verloopt soepeler wanneer je in dezelfde ruimte bent. “Het is belangrijk om met je collega’s te kunnen sparren, om even snel te kunnen overleggen.”

Direct na het begin van de lockdown kwamen er veel nieuwe aanmeldingen binnen vertelt Wima. “Zeker weet ik dit niet maar ik vermoed dat de casemanagers niet zeker wisten of de gezinnen de lockdown aankonden en het een veilig idee vonden om hulpverleners in te schakelen.” Terugkijkend op de maanden van lockdown vertelt Wilma dat Veerkracht Thuis heel hard heeft gewerkt om dingen uit te zetten die belangrijk waren en direct opgepakt moesten worden en daar, in deze lastige periode, goed in is geslaagd.


Opruimcoach per telefoon

Opruimcoach achter laptop die geïnterviewd wordt“Het is heel raar om dit per beeldtelefoon te doen” zegt Bianca Drenth die wel wil vertellen hoe het is om over de telefoon als opruimcoach een cliënt te begeleiden. Bianca is stagiaire bij MJD. Opruimcoaches van MJD (de meesten zijn vrijwilliger), zijn er voor wie teveel spullen in huis heeft en ruimte wil maken omdat hij of zij het overzicht kwijt is geraakt.

Hoe gaat dat in zijn werk?
“Er is eerst een intakegesprek, niet met mij maar met een professional van MJD. Zij koppelt de cliënt aan een hulpverlener, mij dus in dit geval. Ik stuur eerst een WhatsApp, dan bellen we nog even, dan gaan we aan de slag. Een keer per week, telkens zelfde dag en zelfde tijd. We spreken per week een doel af, zeg maar een ‘doeletje’, want we doen het met kleine stapjes. De cliënt die ik nu ondersteun had zelf al een idee waar ze mee wilde beginnen: keukenkastjes uitruimen en weggooien wat over datum was.”

Maar kan je dan zien hoe het daar binnen eruit ziet?
“Ze kon het knopje om de camera van de telefoon om te draaien niet vinden en ik wilde haar niet te veel op de huid zitten. Dus nee, ik zag niet zoveel, zo nu en dan een glimp van wat achter haar was. Het is best wel frustrerend om zo te moeten werken. De afstand is echt heel erg groot en dat voel je ook. Als je er fysiek bent doe je nog wel eens iets, helpen om een lampje op te hangen of even een plank vast houden die aan de muur gemaakt wordt. Nu kan dat natuurlijk niet. Dat is dan misschien ook wel de goede kant van dit hele gebeuren, want de cliënt moet het zelf doen. Wij ondersteunen alleen. Als je er bent kan je ook opletten of de cliënt de spullen ook echt opruimt en niet van de ene naar de andere kamer verplaatst. Mijn huidige cliënt doet dat niet hoor, ze stopt het in dozen.”

Het lijkt me belangrijk dat de mensen je vertrouwen?
“Nou en of! Vooral bij dit werk is dat erg belangrijk, je zit immers midden in hun privé leven en het is bovendien vaak zo dat mensen niet voor niets een probleem hebben met hun huishouden.” – Bianca noemt het verstoorde huishoudens. – “Er zijn vaak andere problemen achter verborgen. Ik vertel daarom eerst iets over mezelf en over mijn werkervaring. Het moet wel klikken.”

Hoe ben je ertoe gekomen om dit werk te doen?
Bianca: “Ik ben als vrijwilliger bij MJD begonnen en had toen gesprekken met de coördinator vrijwilligers en op haar advies ben ik de MBO opleiding persoonlijke begeleiding specifieke doelgroepen gaan doen en kon ik hier stage lopen. Inmiddels heb ik verschillende dingen bij MJD gedaan. Ik sta open voor alles en was wel toe aan een nieuwe uitdaging.

Aan het eind van het gesprek zegt Bianca dat ze hoopt dat de lockdown snel beëindigd kan worden, want: ”Een telefonische opruimcoach is niet voor iedereen geschikt.”

Bianca doet dit werk als stagiaire, de meeste opruimcoaches zijn vrijwilligers. Hier vind je meer informatie.

Tekst: Jeanet Verveer
Foto: Bianca Drenth